Voorstellingen:

Selecteer hierboven een jaartal om de voorstellingen uit het archief te bekijken!

Boogaerdt/VanderSchoot maakt voortaan haar voorstellingen onder de vlag van Toneelgroep Oostpool in Arnhem. Zij maken hier deel uit van het artistieke teamVoor de laatste informatie over Boogaerdt/VanderSchoot, kijk op  www.oostpool.nl . Deze site houdt in augustus op te bestaan.

2012:

SMALL WORLD

tournee najaar 2012 (20 nov 2012 t/m 16 feb 2013)

Vanuit het levensmotto van meester-entertainer Walt Disney: ‘if you can dream it, you can do it!’ knutselt Boogaerdt/VanderSchoot in SMALL WORLD aan een zelfgemaakte pretmachine die de absurditeit van onze spektakelmaatschappij  viert. Een simpele voorstelling over een complexe wereld. Met smakelijke eenheidsworsten en bange dwergen.

Walt Disney verdiende zijn geld door oude volksverhalen te ontdoen van de duistere kant en ze aan te vullen met humor en liedjes. De personages die hij heeft gecreëerd zijn stereotype en simpel en de meeste zijn uitgegroeid tot wereldberoemde iconen, waarmee The Disney Company een jaaromzet haalt van meer dan 37 miljard dollar. If you can dream it, you can do it!

In SMALL WORLD onderzoeken we de behoefte om de complexe grote wereld om te vormen tot een simpele miniwereld. Wordt de wereld een pretpark? Zijn we toeschouwer geworden van ons eigen bestaan? Of dwalen we als figuranten rond in een eindeloze virtuele realityshow? Een fictieve wereld waarin elk cultureel verschil en elke authentieke ervaring verloren is gegaan en waarin geen plek is voor chaos en diversiteit?

SMALL WORLD is, net als BIMBO (2011), onderdeel van de serie VISUAL STATEMENTS, een reeks beeldende voorstellingen van theatergroep BVDS over de spektakelmaatschappij en de rol van de beeldcultuur in het leven van vandaag.

Theatergroep Boogaerdt/VanderSchoot, Suzan Boogaerdt en Bianca van der Schoot, maken beeldend, brutaal en bewegelijk theater over de worsteling met de wereld van vandaag. Hun voorstellingen zijn grillig en associatief maar tegelijkertijd humoristisch en herkenbaar. Vanuit een persoonlijke invalshoek zetten de makers zichzelf en de menselijke soort genadeloos te kijk. Vanaf het voorjaar van 2013 maakt Boogaerdt/VanderSchoot haar voorstellingen onder de vlag van Toneelgroep Oostpool in Arnhem. Boogaerdt/VanderSchoot gaat hier deel uitmaken van het artistieke team.

Credits

Meer info

Met en door: Suzan Boogaerdt, Bianca van der Schoot, Marie Groothof, Floor van Leeuwen en Erika Cederqvist
Regie: Sanne van Rijn
Vormgeving: Wikke van Houwelingen
Muziekcompositie: Wessel Schrik
Lichtontwerp: Gé Wegman
Techniek Jurr van Diggele en Hugo Hendrickx
Productie Siri Klein Robbenhaar
Zakelijk leiding: Marc Meijer
Publiciteit: Andrea Nieuwendijk

Deze voorstelling komt tot stand dankzij financiele steun van het Fonds Podiumkunsten en het Amsterdams Fonds voor de Kunst.

Artikelen en recensies

Meer info

Volkskrant dd 26 november 2012 (Hein Janssen)

“Geen ironie, geen cynisme. Boogaerdt en van der Schoot veroordelen niet, ze stellen iets aan de orde. Ze verbazen ons, ze vragen ons mee te denken. Ze confronteren. Ze maken theater. Ze zijn eigen. Eigenzinnig. Ze zijn goed, steengoed”.

Lees hier het artikel

Trouw dd 26 november 2012 (Hanny Alkema)

“Sterke scenes waarin fluwelen pret en destructieve hang naar spektakel gevoelig botsen”.

Lees hier het artikel

Telegraaf dd 26 november 2012 (Marco Weijers)

“Intussen verrijst uit de puinhoop een felgekleurde pretfabriek vol slingers en lichtjes. Dit toevluchtsoord van plastic biedt een overzichtelijke schijnwerkelijkheid.

Lees hier het artikel

Parool dd 23 november 2012 (Lorianne van Gelder)

“Fijn om naar te kijken, zo precies zijn hun bewegingen, zo geestig de timing”.

Lees hier het artikel

NRC dd 27 november 2012 (Herien Wensink)

“Met die berg zooi maken de vijf performers een reeks fascinerende, geestige of licht afstotende tableau vivants. Het creeeren van fraaie beelden is aan de makers wel besteed”.

Lees hier het artikel

Vrij Nederland dd 8 december 2012 (Marijn van der Jagt)

“Losse scenes, die de opbouw vrijblijvender maken dan de doorlopende show van  BIMBO, maar met dezelfde vrolijkmakende vrijheid, in het onttakelen van cliches uit de massamedia”.

Lees hier het artikel

Theaterkrant dd 21 november 2012 (Moos van den Broek)

“De grote zaal van Frascati ligt op de avond voor de première bezaaid met speelgoed en objecten. Geel, oranje en roze; de chaos van speelgoed vormt een kleurig geheel. Boven het podium een stellage die doet denken aan het karkas van een zweefmolen. We zijn op een kermis. Wie zin heeft in een suikerspin wordt op zijn wenken bediend. Op een bord schildert een van de speelsters: hoe meer je aanschouwt, hoe minder je leeft”.

Lees hier het artikel

SSBA-salon.nl dd 29 november 2012 (Ellen Aarts)

“Deze show is één grote ervaring, waarin zich langzaamaan de rode draad ontvouwt. Dit is er een uit de categorie ‘you hate it or you love it’ (in geval van ondergetekende zeker het laatste), maar een ervaring wordt het gegarandeerd”

Lees hier het artikel

 

De Socialist dd 4 december 2012 (Machteld Wiersma)

Hun versie van dezelfde cultuurkritiek is een zintuiglijke ervaring die beroep doet op onze eigen verbeeldingskracht – precies hetgeen wat Disneyverhalen niet doen. Bijzonder is ook dat Small World het publiek niet gedeprimeerd achterlaat, de beeldkritiek van Boogaerdt en van der Schoot zit namelijk vol humor.

Lees hier het artikel

Interview PAROOL dd 21 november 2012 (Simon van den Berg)

“Wij prikkelen de fantasie met mime” Mimeduo Boogaerdt/VanderSchoot bekritiseert de spektakelmaatschappij opnieuw in SMALL WORLD. “Disney levert alleen hapklare brokken voor passieve consumenten”.

Lees hier het artikel

Interview VOLKSKRANT d.d. 24 augustus 2012 (Vincent Kouters):

“Mime(!)duo Suzan Boogaerdt en Bianca van der Schoot, afgelopen jaar bejubeld met BIMBO, wil onze glad gepolijste wereld te lijf. Ze werken aan een nieuwe voorstelling, een soort Fantasia from hell”.

Lees hier het Volkskrant-artikel

GROENE AMSTERDAMMER d.d. 23 augustus 2012 (Coen Sim0n):

“Aan de wereld van Disney zullen ze geen einde maken, maar hun spel ermee zaait onrust in een vertrouwde wereld en toont de achterkant van onze hedendaagse illusies”.

Lees hier het hele artikel  in de Groene Amsterdammer

Luister hier naar Suzan Boogaerdt en Bianca van der Schoot bij AVRO’s Opium dd. 24 november

Luister hier naar Suzan Boogaerdt en Bianca van der Schoot in VPRO’s De Avonden d.d. 22 november

Volkskrant-arrangement: Eten met Boogaerdt/VanderSchoot

Op 5 avonden kunt u voorafgaand aan de voorstelling tijdens een diner kennis maken met de makers van SMALL WORLD. Aansluitend volgt een inleiding door o.a. theaterjournalist en dramaturg Erica Smits.

Meer info

Op 22 november gaat de nieuwste voorstelling van Theatergroep Boogaerdt/VanderSchoot in premiere, SMALL WORLD: Vanuit het levensmotto van meester-entertainer Walt Disney: ‘if you can dream it, you can do it!’ knutselt Boogaerdt/VanderSchoot in SMALL WORLD aan een zelfgemaakte pretmachine die de absurditeit van onze spektakelmaatschappij  viert. De vorige voorstelling BIMBO werd door de Volkskrant Kunstredactie benoemd tot DE theatervoorstelling van het afgelopen seizoen.

30 november -DEN HAAG Theater aan het Spui  (prijs diner, inleiding en voorstelling E 30,): Res. 070-3465272

1 en 2 februari – HAARLEM Toneelschuur (prijs diner, inleiding en voorstelling E 30,50): Res. 023-5173910

7 februari – AMSTERDAM Theater Frascati (prijs diner, inleiding en voorstelling E 30,-): Res. 020-6266866

15 februari – ARNHEM Huis Oostpool (prijs diner, inleiding en voorstelling E 49,50): Res. 026-4459625

De inleiding in Den Haag wordt gehouden door Cees Debets, directeur van Theater aan het Spui
De inleiding in Arnhem wordt gehouden door Marcus Azzini, artistiek directeur van Toneelgroep Oostpool

Meet the Bimbo’s bij Oostpool

Een theatrale housewarming met voorstellingen, randprogramma, gasten, voorstellingen, eten en drinken

Meer info

Vanaf 2013 maken Suzan Boogaerdt en Bianca van der Schoot deel uit van het vaste artistieke team van Toneelgroep Oostpool. Van 12 t/m 23 februari laten zij het Oostpool-publiek kennis maken met de voorstellingen BIMBO en SMALL WORLD. Klik hier voor meer informatie over het programma.

Met CJP naar SMALL WORLD

Met CJP krijg je tot E 9,- op de voorstelling!

Meer info

Frascati AMSTERDAM (20-24 nov 2012 + 5 t/m 9 feb 2013)
Normaal  E 15,00/ CJP E 11.50 

Theater aan het Spui DEN HAAG (29 +30 nov)
Normaal E 17,- / CJP E 13,50

LUX NIJMEGEN (13 dec)
Normaal  E 16,50/ CJP E 15,-

Plaza Futura EINDHOVEN (14 dec)
Normaal E 15,50 / CJP E 13,50

’t Speelhuis HELMOND (18 dec)
Normaal E 16,- / CJP E 11,-

Theater Junushoff WAGENINGEN (19 dec)
Normaal  E 17,50 / CJP E 15,50

Odeon de Spiegel Theaters ZWOLLE (20 dec)
Normaal E 17,50 / CJP E 14,50

Theater de Verbeelding PURMEREND (5 jan 2013)
Normaal E 13,- / CJP E 11,-

Theaters TILBURG (8 jan)
Normaal E 17,50 /CJP E 8,50

De Roestbak ALMERE (9 jan)
Normaal E 16,- / CJP E 14,- / CJP online E 13,-

De Groene Engel OSS (10 jan)
Normaal E 14,-/ CJP E 12,-

Theater Achterom HILVERSUM (11 jan)
Normaal  E 15,- / CJP E 13,-

Theater de Vest ALKMAAR (16 jan)
Normaal E 14,70 / CJP E 13,80

Theater Ins Blau LEIDEN (18 jan)
Normaal E 17,-/ CJP  E 14,50

Verkadefabriek DEN BOSCH (19 jan)
Normaal  E 14,75 / CJP E 10,- (alleen op de dag zelf!)

Stadsschouwburg UTRECHT (23 + 24 jan)
Normaal E 14.50 / CJP E 12,-

Witte Theater IJMUIDEN (25 jan)
Normaal E 13.00 / CJP E 11,-

Kruithuis GRONINGEN (26 jan)
Normaal E 15,15 / CJP E 9,70

Schouwburg ARNHEM (30 jan)
Normaal E 17.50 / CJP E 12,50

Toneelschuur HAARLEM ( 31 jan, 1 + 2 feb)
Normaal E 17.50 / CJP E 13,50

Huis Oostpool ARNHEM (12 t/m 16 feb)
Normaal E 17,- / CJP  E 15,-

Moeizame gesprekken met Walt Disney (deel 1)

Meer info

Moeizame gesprekken met Walt Disney, deel 1

Door Bianca van der Schoot

Kijk. Het gaat als volgt. Ik begin met praten en na een paar zinnen doemt hij op. In eerste instantie is zijn verschijning een beetje nevelig maar gaandeweg het gesprek wordt zijn aanwezigheid steeds robuster.

Ik begin: Ze zeggen dat u in de jaren ’30 werd gezien als een folk artist. Dat u op handen gedragen werd door de intellectuelen. Dat u en Charlie Chaplin beschouwd werden als de enige echte geniën die de filmindustrie had voortgebracht. Ze noemden uw werk artless artfullness, puur en pretentieloos. Ze vonden u An American Original.

Ik zou ook best An Original willen zijn. Het is namelijk behoorlijk deprimerend om te weten dat er op deze wereld 6 miljard mensen zijn zoals ik. Dan wil je wel bijzonder zijn. God geeft ons ons bestaansrecht niet meer, dus we moeten het zelf doen en dan helpt het te geloven dat je uniek bent en iets eigens hebt toe te voegen aan deze wereld. Maar ja, daar heeft u dus geen last van.

Hij zegt: Natuurlijk wel. Nobody is perfect. In het dagelijkse leven lopen we allemaal achter de feiten aan. We moeten iedere dag opnieuw handelen en beslissen zonder dat we weten waar het eindigt. Door de eenmaligheid ervan kunnen we ons leven nooit echt oefenen, behalve in verhalen over het leven. Nou, dat is de reden waarom ik mijn verhalen vertel.

Ik: Sorry! UW verhalen? Het zijn ONZE verhalen die u vertelt. Verhalen uit het publieke domein. Oude volksverhalen die u gejat heeft. Waarop uw advocaten patent hebben weten te krijgen. Waar u meer dan 37 miljard dollar per jaar mee verdient. Ik kan me niet eens voorstellen hoeveel dat is! U heeft ze kapot gemaakt die verhalen. Vertel ons maar eens een verhaal over het leven zoals het ECHT is. U vereenvoudigt de werkelijkheid zo ver dat ik vergeet dat er nog andere smaken zijn.

Hij: Maar dat doen jullie toch ook, nu, met die voordracht die jullie proberen te realiseren. Jullie spektakel is ook een simplificatie, beperkt zich ook tot een klein deelgebiedje van de werkelijkheid. Van een verhalenverteller die je de hele tijd met allerlei zogenaamde echte details confronteert wordt je gek of je valt ervan in slaap. Hij zou je vertellen dat er bij de Blokker een toiletrolhouder in de aanbieding is, dat hij zijn abonnement op de Volkskrant al lang heeft opgezegd maar dat er blijkbaar iets mis gegaan is omdat hij hem toch nog steeds in de bus krijgt, hij zou vertellen over een half leeg potje sambal in de koelkast, over een vlieg die midden in een volle asbak gaat zitten….

Ik: Klopt. Dat soort dingen kunnen inderdaad eventueel worden weggelaten ja, en dat is dan ook precies  waarom we de dingen die echt belangrijk zijn soms gemakkelijker via de kunst beleven dan in werkelijkheid. Het kunstzinnige voorstellingsvermogen negeert en vat samen, laat perioden van verveling weg en richt onze aandacht op belangrijke ogenblikken om zo, zonder te liegen of te verfraaien, en daar stapt u van dit padje meneer, het leven een intensiteit en een samenhang te geven die het in de onoverzichtelijke wereld van alledag niet heeft.

Hij: Dus jij denkt dat je kunst maakt?

En dan schaam ik me (waarom eigenlijk?) en dan zeg ik dat dat er niet toe doet.

En dan vraag ik wat volgens hem het verschil is tussen Disneyfilms en Kunst, tussen Disneyland Parijs en een expositie in het Louvre? En dan vraagt Walt Disney of dat belangrijk is.

En dan stotter ik dat ik denk van wel. Want dat de Kunst in mijn land, in mijn tijd, met de dood bedreigt wordt en dan vind ik dat een beetje overdreven van mezelf maar dan herinner ik me mijn voornemen om mezelf niet de hele tijd weg te relativeren en dan zeg ik dat ik denk dat kunst belangrijk is omdat kunst de verbeelding prikkelt en daardoor de wereld van de toeschouwer groter maakt en dat…..

En dan onderbreekt hij me en zegt dat het publiek helemaal niet op een grotere wereld zit te wachten. Dat mensen juist behoefte hebben aan een kleine overzichtelijke wereld.

En dan raak ik in de war want mijn probleem heeft inderdaad ook te maken met dat ik de wereld soms te groot vind, met die 6 miljard andere mensen en mijn gevoel verloren te lopen enzo… Maar dan herpak ik me toch en dan zeg ik: Ja maar wacht even meneertje, wat het punt is, is dat u met uw zogenaamde artless artfullness work de verbeelding van uw publiek niet prikkelt maar vervangt. U maakt de fantasie van de kijker overbodig. U zet de grenzen van de fantasie op slot. U heeft de cultuur geïnfantiliseerd en al het gevaar uit de sprookjes verwijderd, enkel en alleen om ze voor de massa geschikt te maken omdat u heel veel geld wil verdienen. En ja het werkt, wij barsten inderdaad massaal in tranen uit als we zien hoe de moeder van Bambi sterft, maar daarna voelen we ons precies hetzelfde als na het eten van een frikandel speciaal. U hebt de persoonlijke verbeeldingskracht van elke individu vervangen door een homogene voorgekauwde collectieve fantasie in pasteltinten. En dat doet u zo aanstekelijk en dat brengt zo lekker veel geld op, dat steeds meer mensen gaan geloven dat dat de enige manier is. En dat we dus best zonder Kunst kunnen als we ook naar Walt Disney-achtige kutmusicals kunnen.

En dan roep ik dat ik misschien geen kunstenaar ben maar dat hij dat ook niet is! Dat hij in de jaren ’30 met zijn Drie Kleine Biggetjes-animatie misschien een prachtige allegorie op de Depressie heeft gemaakt, maar dat zijn artistieke reputatie al voor de Tweede Wereldoorlog naar de klote was. Omdat hij toen een ordinaire pleaser van de massa was geworden.

En terwijl ik me afvraag of ik te ver ben gegaan en wat er eigenlijke mis is met pleasen, zegt Walt zacht dat geld nooit zijn motivatie is geweest, dat hij zich net zo verloren voelt als ieder ander en dat zijn werk zijn redding is, net zoals mijn werk mijn redding is. En dan vallen we elkaar in de armen en dan is hij ineens weer heel jong en knap…

En dan roken we een sigaret. En dan herinner ik me dat zijn hoofdregel is; Cut the negative out. En dan zeg ik dat ik in het echt nooit rook maar dat ik vind dat hij verkeerde beslissingen maakt in de keuze van wat hij wel en niet verbeeldt. Dat hij 50% van the circle of life NIET laat zien. En dat hij dat wel zou moeten doen. Dat hij daarin een verantwoordelijkheid heeft omdat hij de verbeelding van de hele wereld in zijn greep heeft. En dan duw ik hem van me af en dan roep ik: U bent een hele rare man hoor! Het enige wat u zich bij plezier kan voorstellen is rondrijden in stoomtreintjes en uw enige antwoord op de vragen van het leven is: If you can dream it, you can do it!

Nou meneer, dromen kan ik als de beste maar dat betekent helaas niet dat ik kan leven! Wat stelt u voor? Harder dromen!? Ik probeer juist te stoppen met dromen en de realiteit eens een beetje onder ogen te zien. En dat is een hele klus kan ik u zeggen. En u helpt me daar niet bepaald bij. U leidt me af van de wereld zoals hij is.

En hoe is die wereld dan?, vraagt hij terwijl hij weg loopt. Een stuk rommeliger en een stuk voorlopiger dan die pastelkleurige ze-leefden-nog-lang-en-gelukkig-neurose van u, mompel ik.

Moeizame gesprekken met Walt Disney (deel 2)

Meer info

Moeizame gesprekken met Walt Disney, deel 2

Door Bianca van der Schoot

Hij was er weer.

Ik lag in bed.

Hij stond in mijn slaapkamer.

Naakt.

Ik vond dat niet erg.

Dit keer was hij oud, zijn lichaam was oud.

Zijn buik was dik.

Hij had een kleine piemel en dikke witte benen met vlekjes.

Ook dat vond ik niet erg.

Omdat ik het belangrijk vond om dat niet erg te vinden.

Ik was aan het compenseren.

Hij glimlachte onder zijn snor.

Ik glimlachte ook.

Ik zei dat ik over hem gelezen had.

Dat ik onder de indruk ben van hem.

Van zijn invloed op de Amerikaanse cultuur, op de wereld.

Hij zei: Door dierfiguren te gebruiken in mijn cartoons heb ik het publiek gevoelig gemaakt voor environmental issues.

Ik zei dat ik dat indrukwekkend vond om te horen…

Hij zei: Door Bambi is er bijvoorbeeld een national debat over hunting op gang gekomen.

Ik zei dat ik Bambi geweldig vind en dat ik hem ook geweldig vind en dat ik denk dat er nog nooit iemand heeft bestaan die met zo’n kinderlijke, naïeve inbreng zo’n grote invloed op de wereld heeft gehad…

Maar toen ik dat zei, dacht ik dat dat misschien niet helemaal klopt omdat alle invloedrijke mannen uit de geschiedenis heel kinderachtig waren. Het verschil tussen Walt Disney en zijn invloedrijke soortgenoten is alleen dat hij zijn kinderlijke verlangens niet verborg achter een zogenaamd volwassen beleid.

Walt Disney was zijn hele leven verliefd op een modeltrein!

Dat zei ik niet.

U geeft de mensen hoop, zei ik.

Hij knikte trots en een beetje zelfingenomen.

Zijn piemel wiebelde zachtjes heen en weer.

Ik zei: Ik ga iets onaardigs zeggen. Zijn piemel stopte met wiebelen.

Ik zei: Wij hebben daar niets aan, aan die hoop van u. Door ons hoop te geven, sust u ons in slaap. U verleidt ons een kleine overzichtelijke wereld binnen te stappen, u verandert het verleden in een boyhood adventure, u creëert een synthetische wereld en wij moeten de echte wereld daarvoor inleveren. U misleidt mij. En ik wil dat ook, dat weet ik, ik snak ernaar verleid te worden. Of misleid. Want ik vind het leven moeilijk. Ik ben de hele tijd bang dat het me niet lukt, leven. Ik ben verslaafd aan de hoop die u mij geeft. De hoop dat de twijfel en de pijn zullen verdwijnen. Ik wil vaste grond onder mijn voeten.

En toen kwam hij op de rand van mijn bed zitten en zei hij zacht: Ja dat weet ik, dat wil jij Bianca, want jij bent bang om te vallen. Maar je mag mijn hand vasthouden en ik zeg je dat het goed komt, dat je dromen werkelijkheid worden, if you can dream it, you can do it. Ik geef je de hoop op een betere wereld, wat is daar erg aan?

Ik zei: U maakt me bang. Hoop en angst zijn van hetzelfde spul gemaakt. Ze komen beiden voort uit het gevoel dat ik iets mis. Een gevoel van armoede. Maar ik mis niets! Dat denk ik maar. Dat maken wij elkaar wijs. Omdat we willen geloven in een wereld zonder pijn. Omdat we denken dat als we niet ‘lekker kunnen genieten’ dat het dan niet klopt.

U zegt If you can dream it you can do it. En wij dromen ja. We dromen dat we een stabiel afzonderlijk iemand zijn, iets dat we IK kunnen noemen. Een IK die we steeds beter en groter en mooier kunnen maken. Maar hoe meer we dromen, hoe hoger de lat waar we in de werkelijkheid aan moeten voldoen. En hoe hoger die lat, hoe meer kans op mislukking. We denken: Ik lijd, dus ik ben een sukkel want Uncle Walt zegt dat als ik maar hard genoeg droom….

Maar lijden betekent niet dat er iets mis is. We lijden niet omdat we iets verkeerd hebben gedaan. We lijden omdat we lijden. ER IS STRONT! Ik weet dat u hem het liefst van het randje van de wereld veegt maar ik zeg u: De wereld heeft geen randje, de wereld heeft geen hek, geen muur met roze heuvels. De wereld is rond én er is stront. En u verplaatst die stront. Maar in plaats van hem elke nacht weg te laten vegen door uw onderbetaalde medewerkers, zou u de stront beter kunnen laten liggen. Don’t throw anything away because there is no away.

Als u echt het beste met de wereld en met ons voorheeft dan zou u ons kunnen helpen kijken naar die stront. U zou ons die stront kunnen laten ruiken. U zou ons eraan kunnen laten voelen. We zouden kunnen zien wat voor kleur hij heeft. Uit welke substantie hij bestaat. We zouden er in een total experience met een treintje omheen kunnen rijden. Of er dwars doorheen. Dan zouden we onder de stront zitten en dan zouden we ons schamen en we zouden afkeer voelen en gêne. En we zouden het wezen van schaamte en het wezen van afkeer en van gêne leren kennen en we zouden zien: DAT DAAR NIETS MIS MEE IS!

En dan meneer, dan zouden we die hoop die u ons zo dolgraag wil geven, die zouden we dan niet nodig hebben. We zouden de hoop dat er een betere IK bestaat los kunnen laten en we zouden eindelijk de moed kunnen opbrengen om ons met de houvastloosheid op ons gemak te voelen.

U geeft ons hoop maar we hebben er niets aan omdat we onszelf zoals we nu bestaan niet zomaar kunnen negeren. U doet alsof ik niet besta, door mij hoop door mijn strot te douwen. Maar ik besta meneer!

U niet. U bestaat niet. U bent dood, al sinds 1966.

En ik droom u, in de hoop dat dat helpt. Want dat heeft u mij geleerd.

Maar ik zeg u: Het helpt niet.

En ga nou maar weer weg.

Maar hij was al weg, natuurlijk.

Dat had iedereen al lang gezien. Behalve ik. Want ik was zo vol van mezelf dat ik met mijn rug naar Walt Disney toe, door mijn kamer liep te ijsberen, in mijn nachtpon, in het maanlicht, en ik had niet gemerkt dat er een zielig muziekje ondergezet was. En toen ik me dit alles realiseerde, viel ik dramatisch huilend op mijn bed en hebben de muizen en de babyvogeltjes me in slaap gezongen.

BIMBO (Reprise 2012-2013)

Een verontrustende peepshow

BIMBO is een beeldende tv-installatie, die het midden houdt tussen een R&B-videoclip en een nachtmerrie. In een speciale publieksopstelling is de bezoeker getuige van een verontrustende peepshow vol citaten uit een wereld waarin onze identiteit meer dan ooit bepaald wordt door beeld. Want daar waar vroeger een beeld werd gebruikt om de werkelijkheid te illustreren, wordt vandaag de dag diezelfde werkelijkheid door het beeld gedicteerd.

Ooit was porno een stiekem pleziertje in de marge.  Tegenwoordig vinden we de publieke overdaad aan halfnaakte kronkelende vrouwen heel normaal. Is de sexy supervrouw het slachtoffer of de grote geëmancipeerde winnaar?

BIMBO is een prikkelende theatershow over de schijnvrijheid van de wereld waarin we leven. De makers laten zich inspireren door R&B-videoclips en op het veelvuldige gebruik van beelden uit de porno-industrie in hedendaagse reclame-uitingen.

BIMBO werd genomineerd voor de VSCD Mimeprijs en is geselecteerd voor het Nederlands en het Vlaams Theaterfestival als een van de tien beste voorstellingen van het afgelopen seizoen.

Volkskrant: “DE Theatervoorstelling van het afgelopen seizoen.
Bloedstollende theaterinstallatie, waar je gebiologeerd naar blijft gluren”

Meer info

Vanuit verwarring en boosheid over de bimboficering van de vrouw ontwikkelden Suzan Boogaerdt en Bianca van der Schoot de afgelopen maanden, samen met Erika Cederqvist, Marie Groothof, Floor van Leeuwen en Sanne van Rijn een performance die het midden houdt tussen een R&B-clip en een nachtmerrie. Zij begonnen het repetitieproces met hun fascinatie voor de manier waarop identiteit tegenwoordig bepaald wordt door beeld. Want daar waar vroeger een beeld werd gebruikt om de werkelijkheid te illustreren, lijkt vandaag de dag diezelfde werkelijkheid door het beeld gedicteerd te worden. Uit een (beeldende) zoektocht rondom dit gegeven, is een rauwe en associatieve voorstelling geboren. In een speciale publieksopstelling ben je getuige van een verontrustende peepshow.

In BIMBO onderzoekt Boogaerdt/VanderSchoot de bimboficering van de vrouw. Wat is de rol van porno in onze maatschappij? En wat is de invloed hiervan op (jonge) vrouwen en mannen? In hoeverre bepaalt het pornografische stereotype onbewust ook onze levens? BIMBO is een prikkelende theatershow over de schijnvrijheid van de wereld waarin we leven. De makers laten zich inspireren door R&B-videoclips en op het veelvuldige gebruik van beelden uit de porno-industrie in hedendaagse reclame-uitingen. Door het maken van deze voorstelling willen ze hun twijfel en verwarring over dit onderwerp delen.

Artikelen en recensies

Meer info

VOLKSKRANT d.d. 22 oktober 2011 (Vincent Kouters):

“Knappe pornoperformance die begint als een tietenclip en geleidelijk een horrorclip wordt”. 4 sterren!

Lees hier de Volkskrant-recensie

PAROOL d.d. 28 oktober 2011 (Simon van den Berg):

“Boogaerdt en van der Schoot tonen een wereld waarin het zoeken naar schoonheid uiteindelijk leidt tot horror. Dat is een rake karikatuur en eentje die je niet zomaar uit kunt zetten”. 4 sterren!

Lees hier de recensie in Het Parool

NRC d.d. 27 oktober 2011 (Ron Rijghard)

” De gekmakende verveling door eindeloze herhaling in porno door r&bclips is goed getroffen” 1 bolletje

Lees hier de hele recensie

NRC d.d. 21 oktober 2011 (Herien Wensink)

“Bimbo stelt in theater pornoficatie aan de kaak”.

Lees hier het NRC-artikel

TROUW d.d. 18 oktober 2011 (Robbert van Heuven):

“De illusie als werkelijkheid. Onze aandacht wordt steeds weer naar beeldschermen gezogen. Alsof wat daar gebeurt belangrijker of echter is dan de wereld achter dat scherm en achter ons zelf”.

Lees hier het artikel in Trouw

OPZIJ d.d. 18 oktober 2011 (Femke van Wiggen)

“BIMBO: Het plaatje achter de geile clip”.

Lees hier het artikel in Opzij

VRIJ NEDERLAND d.d. 12 november 2011

“Bimbo’s in limbo. Theatergroep BvdS creeerde een verleidelijke verkleedparade die gaandeweg steeds ongemakkelijker wordt”.

Lees hier het artikel in Vrij Nederland

 

VOLKSKRANT d.d. 6 januari 2012

“Het beste alternatief voor een volledig gebimboficeerde wereld (…)”

Lees hier het artikel in de Volkskrant

ONLINE RECENSIES:

Theaterjournaal.nl
Fucked Up Art Blog

Credits

Meer info

Door Suzan Boogaerdt, Bianca van der Schoot, Marie Groothof, Floor van Leeuwen, Erika Cederqvist
Eindregie Sanne van Rijn
Scenografie Sacha Zwiers
Muziek Wessel Schrik
Lichtontwerp Ge Wegman
Techniek Jurr van Diggele, Hugo Hendrickx en Adriaan Beukema
Zakelijke leiding Marc Meijer
Productie Siri Klein Robbenhaar
Publiciteit Andrea Nieuwendijk

Deze voorstelling komt tot stand dankzij financiele steun van het Fonds Podiumkunsten, het Amsterdams Fonds voor de Kunst en het SNS REAAL Fonds